Ik ben het product der liefde… Maar was ik een gekheid of een ongelukje? Was ik de hoop dat alles nog goed zou komen? Was het de dwaasheid die hen troostte? Was het de liefde…maakt liefde blind? Ja!!! En heeft het zin om jezelf te bevredigen met een leven dat gelukkig lijkt maar wat in de echte zin juist iets is waar je je ongelukkig door voelt? Vragen.

Vragen liggen op mijn tong en ik spreek ze uit. Als er onenigheid en ruzies zijn geweest, is dat dan niet reden genoeg om als volwassen mensen te zeggen “Ho, nou niet verder, anders loopt het fout!”

Kijk nou maar naar mij! Ja, neem mij nou! Is het met mij dan ook niet een heel klein beetje fout gelopen? Waren ze niet geschrokken toen ze merken dat het niet meer verder kon tussen hen? Schrokken ze niet toen ze merkten dat er teveel ruzies waren door die ene fout die God heeft gemaakt bij het begin van H*? Dat God even niet heeft opgelet bij het nakijken in de fabriek?! Door dat Hij mijn vader, die ik nooit als vader heb gekend, in een verkeerd lichaam heeft gestopt, is er NIETS van mij geworden! Ik…het product der liefde.

Een fluister in een oor, een glimlach, een sprankel goud dat een engel uitstrooide. Maar het zou niet de moeite waard zijn geweest om NOG meer goud te strooien. Deze liefde tussen deze twee mensen was vanaf het begin gedoemd te mislukken, door God’s fout! De engel begreep dat deze liefde, zoals vele andere, maar van korte duur was.

Soms denk ik… waarom hebben ze niet gewoon beter nagedacht? Het is niet dat ik liever niet leefde, nee… Meestal gaat alles goed ondanks de vele ruzies met H*. Maar toch blijft die vraag steeds in mijn hoofd dwalen. Wisten ze dat het zo zou lopen? Hebben ze er geen ogenblik bij stilgestaan dat de tandwielen door alleen olie niet zouden lopen? Misschien wel gedeeltelijk maar niet lekker gesmeerd … De tandwielen zouden toch wel weer stroef gaan zitten, het maakte niet uit hoeveel olie ze ertussen zouden spuiten, het zou altijd stroef zijn.

Allebei zagen ze een licht, een uitweg, een oplossing voor hun eigen problemen. Ze vonden in elkaar een oplossing die alleen maar tijdelijk zou helpen. Hoe komt het dat je eerst alle pijn moet voelen om daarna pas te weten wat goed en fout is? Waarom zeuren ouders dat de kinderen zoveel fout doen? Terwijl ze zélf de grootste fout van hun leven hebben gemaakt! Wij kinderen, wij leren nog. Jullie, jullie waren het, die zo debiel en onoplettend waren! Jullie dachten toch ‘ach…het komt wel goed’.

Maar wie maakt hier nou de grootste fouten?

Het leven is geen sprookje. Dus als ik later gelukkig ben en we willen een kind, dan lees ik dit en zal geen kind nemen. Omdat ik daar mezelf alleen maar pijn mee zal doen en dat kind zal in een gespleten wereld komen. Want ik ben ook gespleten…

H* = mijn vader (transseksueel)

Advertisements