Brief aan mijn moeder:

Lieve mamsie, pamsie,

Bij het licht van twee dankbaar brandende waxinelichtjes schrijf ik je een briefje. Wie had ooit durven hopen dat ik op een avond laat, om zeven voor elf, nog iets positiefs uit mijn pen zou kunnen krijgen? Ik zelf in ieder geval niet. Maar zie…het is zo. Het is frappant maar op deze donkere herfstavond, met de in de wind bewegende bomen – ik hoor ze erg goed- heb ik nu eens geen behoefte om van een flat af te springen. Dat is ook wel eens prettig om te ervaren.

Ik heb zojuist op tv een programma gezien over de jeugd van tegenwoordig, kinderrechters, pleeggezinnen en de jeugdhulpverlening. Het verbaast me dat ik me er niet bijzonder somber van ga voelen, eerder gemotiveerd, misschien iets te kunnen doen op dit gebied.

Ik heb veel ideeën, veel wensen, veel dingen die ik nog wil leren en heel veel wat ik nog vind dat ik moet doen. Ik weet alleen nog niet hoe! Veel dingen vragen tijd en geduld en daar heb ik niet graag veel van. Nu is geen tijd voor actie, nu is een tijd voor rustig drijven op de stroom en opletten, onthouden en leren. Maar dat is moeilijk en niet altijd even spannend. Ik wil eigenlijk alles en alles gaat zo langzaam. Waar ik eerst rust, stilte en traagheid verlangde (en nodig had) wil ik nu actie. En waar nu actie en spanning is wil ik rust, stilte en traagheid.

Met het verkrijgen van steeds meer materiële zaken verlies je je onschuld, je kindertijd, je spontaniteit. En wat wil een mens nu eigenlijk? Ik heb er geen idee van.
Liefs Elly

Advertisements