Ik leef, ik doe, ik probeer, ik leer, val en sta op, ik voel steeds beter aan en geef steeds beter aan.

Liedjes schrijf ik niet echt. Ze komen aangevlogen, vliegen mijn pen in en landen zacht op het papier. Het gaat vanzelf. Eerst kwamen ze in die schemertoestand net voor ik echt in slaap viel. Dan kwam er een stukje tekst en melodie omhoog en moest ik opstaan om het op te schrijven en spelen. Altijd gaat het over waar ik mee bezig ben, soms over dingen waar ik klaar mee ben, altijd voelt het als een geschenk en ben ik blij met het resultaat.

Tegenwoordig komen ze steeds vaker als ik onder de douche sta, de muze weet me ook te vinden als ik in mijn nakie sta. En het resultaat gaat dieper naar de kern, eerlijker, opener. Misschien ook pijnlijker en hopelijk herkenbaar voor mensen. Herkenning kan al troost bieden.

Advertisements